FelietonPanaM: Trochę inaczej... Bułgaria

Jak nigdy postanowiłem zmienić coś na blogu. Przyszedł czas by nadać mu charakter chodź trochę prywatny. Przecież w większości takie są blogi. Może zrobi się z tego jakaś większa seria. Czas pokaże, a teraz zapraszam na pierwszą próbę moich sił.

Niedawno, bo kilkanaście dni temu, wyruszyliśmy na obóz do Bułgarii. Do tej pory nie wiem, jak nazywało się miasto, w którym mieszkaliśmy. Wiem tyle, że smażyliśmy się na Złotych Piaskach. Piękna plaża, piękne hotele, piękne kobiety i w pizdu Polaków. Myślicie, że da się to tylko poznać po języku i skarpetkach do sandałów? To połowa prawdy. Polskie koszulki związane z wytwórniami płytowymi są wszędzie. Polskie utwory wydobywają się przez hotelowe balkony, a nasz ojczysty język jest do usłyszenia głośnych i niskich tonach. Chodź pomimo lekkiej wiochy, okrzyki takie jak „Polska ty ty ty Polska ty ty ty” lub „Polska biało-czerwoni” dają naprawdę wielkie poczucie patriotyzmu. A, gdy robi to cały hotel, staje się czymś lekko pięknym.

Jakbym się nakręcał na morze i plażowanie to nie zmieni to faktu, iż wole góry. Może dlatego, że nie lubię patrzeć na wypitych ludzi udających tancerzy w klubach, w których muzyka rozpierdala ściany, pod którymi stoją wakacyjne pary lecące w ślinę. Impreza na każdym kroku to nie moje klimaty. Dlatego muszę się jeszcze wybrać w piękne góry. Klimat nie pomagał w odnajdywaniu weny, jednak coś tam powstało. A próba tego, już za niedługo.

Pozdrawiam ludzi, z którymi przyszło mi spędzić godziny na balkonie! Aaaa i jeszcze wielki dzięki za rozmowę z czwórką niemiłych pań, z którymi jednak dało się pogadać. (:

A teraz trochę wspomnień: