Czas coś zamknąć...

Pisał to siedząc tuż przy cieniu tamtych murów. 
Chciał znaleźć nadziei chodź kawałek. 

Nie wiedział, jak pozbyć się bólu 

I ukryć gdzieś tak wielką, tak błahą ranę. 

Czy te słowa obejrzą ten świat? 

Jeszcze tego nie wiedział, oby nie! 

Bo powodem jest znajomość wielu lat, 

A przyczyną czas- pozostały we mgle. 

Z niedowierzaniem, przychodziło mu słuchać, 

Patrzeć i myśleć, jak zmieniają się ludzie. 

Wczoraj dałbym za niego połowę swych lat. 

Dziś? Ubrania były by o połowę za duże. 

Gdyby chodziło o miłość, a tu chodzi o więcej. 

Gdyby w jakiś śmieszny, ale jednak realny sposób 

Modlitwa do Ciebie i złożone razem ręce… 

Oddałbym marzenia za przywrócenie tamtego losu. 

Powyższych wersów jest szesnaście, jak tych wiosen, 

Które kończę odliczać dziś i kładę się do snu. 

Dziękuje- chodź za tyle i proszę Cię Boże… 

Albo daj mi ICH na zawsze, albo wymaż mnie z ICH głów!