Radość, którą daje ...

                Siedzę przy kawie chodź jest już po piątej. W nadmiarze wolnego czasu wystarczy mi biała kartka, długopis i delikatny spokój by w zależności uśmiechnąć się lub zmartwić. Dziś postanowiłem wykorzystać to pierwsze.

                I uśmiechnąłem się. Próbuję to zrobić tak by ludzie nie wzięli mnie za idiotę. Schylam się do kartki, zapisuje poprzednie zdanie, robie łyk kawy… a tu już pada deszcz. Nie chce w to uwierzyć. Nie mam nawet bluzy ze sobą. Dziś mnie to śmieszy – zmoknę. Może dzięki temu podrosnę do metra osiemdziesiąt, które to podałem do dowodu.

                Łapię chwilę podczas robienia małego łyku kawy. Przede mną siedzą ludzie, na których pada lekkie słoneczne światło przemykające pomiędzy kroplami letniego deszczu. Przede mną siedzą ładne dziewczyny. Przestaje myśleć o nich- za to się idzie do więzienia- dziewczynki. Obok matka z dzieckiem. Za matkę się nie pójdzie, ale za dziecko? To źle, że wydaje mi się słodkie? Dwa stoliki dalej  siedzi chłopczyk. Wyjdźcie proszę z mojej głowy! Ten chłopczyk? Powiedział mi przy kasie „dzień dobry”- po prostu. To oznacza, że się starzeje. Dorosłość powinna być czymś więcej niż możliwością swobodnego nabywania trunków alkoholowych. Chodź nie zaprzeczę, że jest to duże udogodnienie. Jestem stary- dziś mnie to śmieszy. Jutro oficjalnie koniec roku szkolnego- jakby to mogło nie cieszyć? Podbudowany tym wszystkim uśmiecham się szczerze i czuje, że ktoś na mnie dziwnie patrzy. Niech myślą co chcą- dziś mnie to śmieszy.  

                A ja? Ja dopijam końcówkę, tak bardzo przesłodką, kawy i 1..2…3… szykuję się do wyjścia. Kawa się kończy- dziś mnie to śmieszy. Mój uśmiech, jednak pojawia się tylko podczas pisania. Przestałem pisać i już mnie wkurza brak kawy oraz ten pieprzony deszcz.