Może jeszcze zdążę...

Czuje się zamknięty, choć zarys niewidoczny.

Zamknięty w sześcianie ogromnym,  mrocznym.

Mówiłem sobie kiedyś, że wolny ze mnie człowiek

Teraz widzę swe więzienie, widzę cele w mojej głowie.

Póki jednak mam okienko, które może być urazem

To przez nie widzę prawdę lub może przez przypadek.

Co mi po tym, że prawo da mi wolność-

Na jeden przywilej, zakazów spada sto ton.

Nie jestem buntownikiem, co mi po Korwinie

Skoro czy z nim, czy bez niego- Naród nie wyginie.

Tak jak świat miał Reggae i znanego Marley'a

My mamy Palikota, tajne skrzydło premiera.

Jestem już dorosły powinienem trzymać poziom,

Ale nie ma powagi w świecie, w którym błaźni rządzą.

Nie czuje się źle, jednak niedobrze mi strasznie-

To, jak zasypianie z polityką i budzenie się z kacem.

I mimo szczerych chęci zmian w tym państwie-

Pamiętam dobrze o przysłowiu: z kim przystajesz.

Nie lepiej jest też z nami- młodzież musi rządzić?

Dajcie władzę hipsterom- każą projekt swój sporządzić.

Potem zrobią temu zdjęcie i nałożą dobre filtry-

Politycy wolą  wódkę oni kawę z mocnej trzciny

Nie chcę śmiać się Boże lub kogokolwiek osądzać.

Może ja już jestem chory i za światem nie nadążam?

Nie mam siły lecz też jestem w tej pułapce

Publikuję w Internecie i  robię szybką wstawkę.

Miotam się, jak dziecko po pustym szpitalu

Lecz dlaczego, szpital nosi  nazwę mego kraju.

Gdyby tego było mało błąkam się po psychiatrycznym

I wiem, że bez ludzi stałby się on zwykłym.

To jest moje miejsce, bo kocham to miejsce

Oj jak trudno przyjdzie wyznać mi to szczerze.

Lecz kocham ten kraj i tych, którzy za wolność

Kiedyś oddaliby życie, dziś się patrzeć  boją.

Bo im dłużej żyję tutaj i widzę, jak wszystko upada

Mam ochotę uciec pod wymówką- praca.

I Boże proszę spraw bym mógł Tu zostać

Bo kocham Polskę , a Polaków może jeszcze zdołam.