Buduję pomnik

Poeto młody, jak perła z baroku.

Niepewny, niemocny, obaw wciąż pełny

Nie ufaj ludziom, szkiełku i oku-

Ufaj swej duszy- w niej skarb zaklęty.

Pełnyś tęsknoty i sam pośród wielu.

Nie masz schronienia, pielgrzymie, tułaczu.

Idziesz nie w słońcu, a w epoki cieniu.

Boisz się łez- tonąc gdzieś w płaczu.

Nadziei twej dalej, niż bliżej do ciebie

Co znaczyć ma mało- nie wróży ci chwały

Lecz jeśli daleko to znaczy- istnieje.

Milczy pomnik Horacego- wciąż trwały.

Niech mury burzą wieki przemądre.

Wolność z tradycją trzymają w celach.

Ty stań wśród zgliszczy i gromadź surowce.

Zacznij na gruzach na pomnik swój zbierać. 

Dobrej muzyki nigdy za wiele!
W kolejny czwartek COŚ nowego, podobno wiersze są już niemodne. ;]

Trzymajmy się ramy to się nie... (: